De laatste tijd zoek ik in mijn ontwerpen meer en meer het grensgebied op tussen interieur-ontwerp en toegepaste kunst. En bouw ik op die manier als het ware een brug tussen mijn verleden als monumentaal kunstenaar en mijn huidige werkzaamheden als interieur-ontwerper. Het leek het me daarom een leuk idee om jullie het project te laten zien waarmee ik in 1989 afstudeerde aan de kunstacademie.
Het object was geinspireerd op de bekisting waarmee een betonnen brugdeel gestort zou kunnen worden. De vormentaal kwam voort uit mijn fascinatie voor de onbedoelde esthetiek van dergelijke functionele constructies. Het was destijds tevens het eerste object van deze schaal wat ik eigenhandig maakte. En geloof me, met zo’n 300 pen-en-gat verbindingen heeft me dat letterlijk bloed, zweet en tranen gekost.
Het object bevatte ook een verrassing: Door de binnenkant van de bekisting met oranje menie te schilderen ontstond een bijna architectonische ruimte, die alleen van bovenaf te zien was. Het geheel was bijna volledig gemaakt van sloophout. Na ongeveer een jaar heb ik het opnieuw verzaagd en heeft het materiaal een derde leven gekregen als brandstof voor de houtkachels in mijn atelierpand.
Ook als interieur-ontwerper word ik nog steeds geinspireerd door dit soort constructies, het vakmanschap wat er bij komt kijken en de buitengewone detaillering. Mijn plaatjes-archief blijft zich dan ook vullen met voorbeelden, zoals deze afbeelding van de Walton Bridge, die in 1748 ontworpen werd door William Etheridge en destijds beschreven werd als ‘de mooiste houten boog ter wereld’. Ik vind het niet verwonderlijk dat Canaletto hem twee keer als onderwerp voor een schilderij heeft gebruikt!
Mooie bruggen. Mooi verhaal ook. Graag meer!